ΑΡΘΡΑΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

19.06.2010

Θάνος Τριανταφύλλου: Κοινωνική ευθύνη & οικονομική κρίση

Τα τελευταία χρόνια οι επιχειρήσεις έχουν δεχτεί πιέσεις προκειμένου να αναλάβουν την ευθύνη που τους αναλογεί ως απόρροια των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων τους. Απαντώντας στις πιέσεις αυτές πολλές από τις επιχειρήσεις έχουν προχωρήσει στη δημιουργία στρατηγικής Εταιρικής Κοινωνικής Ευθύνης (ΕΚΕ) και σε ορισμένες, περισσότερο επιτυχημένες, περιπτώσεις οι εταιρείες έχουν κατορθώσει σε μεγάλο βαθμό να ευθυγραμμίσουν την πολιτική τους αυτή με τη γενικότερη στρατηγική τους.

 

Συχνά η ΕΚΕ έχει αντιμετωπιστεί ως μία όχι και τόσο συνεχής διαδικασία, με τις εταιρείες να προβαίνουν σε περισσότερο ευκαιριακά και περιστασιακά προγράμματα. Σε κάθε περίπτωση, όμως, η ΕΚΕ, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, έχει επηρεάσει σημαντικά το πώς οι επιχειρήσεις συμπεριφέρονται και επικοινωνούν. Το ερώτημα που γεννάται σήμερα είναι το κατά πόσο το δυσμενές κλίμα που έχει δημιουργηθεί σε παγκόσμιο επίπεδο μετά την πρόσφατη οικονομική κρίση θα μειώσει τον ενθουσιασμό των επιχειρήσεων όσον αφορά στην εμπλοκή τους με την ΕΚΕ και θα τις κάνει να αποστρέψουν το βλέμμα από αυτή.

 

Οταν μιλάμε για εταιρική κοινωνική ευθύνη αναφερόμαστε σε ένα νέο μοντέλο διοίκησης μιας επιχείρησης που προσβλέπει σε μακροχρόνια επένδυση, με διαφάνεια και συνεχή διάλογο για τη δημιουργία συνεργιών. Οι επιχειρήσεις έχουν εισέλθει σε μια «νέα εποχή ευθύνης» και θα πρέπει να προσανατολίσουν τις δραστηριότητές τους στη λεγόμενη οικονομία του μέλλοντος που έχει άμεση σχέση με τη βιώσιμη ανάπτυξη. Στην επίτευξη, δηλαδή, θετικού οικονομικού αποτελέσματος αλλά με παράλληλη φροντίδα για το περιβάλλον και την κοινωνία.

 

Οι νέες δράσεις θα πρέπει να είναι περισσότερο στοχευμένες, τα αποτελέσματά τους περισσότερο μετρήσιμα, ενώ τα οφέλη για την επιχείρηση και τις κοινότητες να είναι πιο χειροπιαστά.

 

Το περιβάλλον δεν αποτελεί πανάκεια στο ζήτημα της κοινωνικής ευθύνης των εταιρειών, ιδιαίτερα σε περιόδους, όπως η παρούσα οικονομική συγκυρία. Οι εργαζόμενοι, η υγιεινή και η ασφάλειά τους, η εκπαίδευση και η διά βίου κατάρτιση, οι ίσες ευκαιρίες για όλους, η φτώχεια, η διαφάνεια και η καταπολέμηση της διαφθοράς, τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι προκλήσεις που αντιμετωπίζει σήμερα η κοινωνία και κατά συνέπεια και οι επιχειρήσεις.

 

Ωστόσο η πραγματική ευκαιρία που παρουσιάζεται έγκειται στον επαναπροσδιορισμό της ίδιας της έννοιας της ΕΚΕ. Και δεν εννοούμε από άποψη ορισμού φυσικά, αλλά περισσότερο για το πώς την αντιλαμβάνονται οι περισσότερες επιχειρήσεις.

 

Ισως έχει έρθει πλέον ο καιρός για τις επιχειρήσεις να προσεγγίσουν με εντελώς διαφορετικό τρόπο την έννοια της ΕΚΕ. Ισως ήρθε η ώρα για πραγματική σύνδεση της με την καρδιά της επιχειρηματικής δραστηριότητας και τη διεξαγωγή της δραστηριότητας αυτής με πιο υπεύθυνο τρόπο.

 

Παρά το γεγονός ότι ακούγεται παράδοξο, η οικονομική ύφεση μπορεί να αποδειχτεί σωτήρια για την ΕΚΕ, εξαλείφοντας τις κοινότοπες και χωρίς όραμα πρακτικές που συνιστώνται σε υπερπροβεβλημένες «δωρεές» και αντικαθιστώντας τες με δράσεις που αποβλέπουν σε πραγματική κοινωνική και περιβαλλοντική βελτίωση.